آكادمي عربي - آموزش عربي

نون وقايه در عربي چيست؟
حتما در فارسي اصطلاحي به نام «ميانجي» به گوشتان خورده است؛ مثلا مي‌گوييم «خانه ي زيبا»، «ي» يك ميانجي است كه باعث راحت خوانده شدن تركيب وصفي شده است.

نون وقايه هم در عربي، مانند ميانجي در فارسي عمل مي‌كند و براي راحت خوانده شدن قبل از ضمير متكلم وحده «ي» در فعل‌هاي متعدي و برخي حروف ديگر مي‌آيد.

وقايه در عربي به معني “جلوگيري يا نگه داشتن” است و نون وقايه حرفي است كه جلوي فعل را براي پذيرفتن كسره و جر مي‌گيرد؛ زيرا اين دو ويژگي مخصوص اسم مي‌باشند.

به مثال زير دقت كنيد تا منظور را بهتر متوجه شويد:

ضَرَبَ (فعل ماضي) + ي (ضمير متكلم وحده) ⇐ ضَرَبي

اين مثال براي حالتي است كه نون وقايه بين فعل متعدي و ضمير نيامده و چون ضمير “ي” حرف قبل از خود را كسره مي‌دهد اين حالت اشتباه مي شود.

حال به مثال درست آن دقت كنيد:

ضَرَبَ + ن + ي ⇐ ضَرَبَني: مرا زد

در اينجا: «ضَرَبَ» ← فعل / «ن» ← نون وقايه / «ي» ← ضمير و مفعول است.

مثالي براي درك بهتر نون وقايه
ضمير متكلم “ي” را همچون خواستگاري در نظر بگيريد كه به خواستگاري فعل مي‌رود و اين دو از صميم قلب يكديگر را دوست دارند و مي‌خواهند در كنار يكديگر زندگي خوب و خوشي داشته باشند؛ اما نون وقايه همچون پدري سختگير، مانع رسيدن فعل رسيدن به ضمير “ي” مي‌شود و به فعل مي‌گويد ضماير متناسب ديگري براي تو وجود دارد كه مي‌توانند تو را خوشبخت كنند و در چنين شرايطي هم فعل مجبور مي‌شود به ازدواج اجباري تن بدهد و به اين شكل درآيد ⇐ ضَرَبَكُم: شما را زد

مثال‌هاي ديگر:

براي مطالعه ادامه مقاله اينجا كليك كنيد.